Even je hoofd leegmaken? Ga lekker tussen twee ballonnen liggen!

NA EEN PAAR MINUUTJES WEET JE WEER HOE HET VOELDE OM GEBOREN TE WORDEN

Heb je net de bewegwijzering van de Chinese metro ontcijferd, kom je klem te zitten tussen de schuifdeuren. Dat is niet alleen onprettig, maar vooral ook lekker knullig. Je Europese gelaat heeft al verraden dat je niet bij de locals hoort, en nu loop je zelfs als toerist tegen de lamp. Geen verhaal voor in de kroeg, zou ik zo zeggen. Tenzij je kunstenaar bent, dan moet je er iets mee.

Een vriendelijke vrouw komt naar me toe. Of ik het wil proberen. Ja, dat wil ik. Als ik zo ga liggen, moet ik ervoor zorgen dat mijn heupen op de stippellijn liggen. Armen en benen spreiden, dat is belangrijk. Mijn schoenen liggen uitgetrapt tegen de muur, de veters nog gestrikt. Tijdens de ervaring – laten we het zo maar even noemen – moet ik naar de instructeur blijven kijken, zodat hij kan zien of mijn gezicht al paars begint aan te lopen. Dat zal wel meevallen: als ik rood word ligt dat waarschijnlijk eerder aan de hoeveelheid toeschouwers die kijken hoe ik mij als een slappe vlieg tussen twee grote kussens laat pletten.

Druk uitoefenen om vervolgens los te laten. Inspannen om te kunnen ontspannen, dat is het idee van Teun Vonk. Naar aanleiding van de flater in metro van Shanghai bouwde hij een installatie die de bezoekers als het ware tussen twee zeppelins klemt. Je longen komen in het gedrang, de knopen van je blouse drukken op je buik en nét als je nek pijn begint te doen gaat de Instructeur op een grote rode knop staan. De zeppelins veranderen in wolken, de stijve stof wordt een bad van stroop. “Er zijn al twee mensen van in slaap gevallen”, zegt de vriendelijke mevrouw.

Zodra weer met mijn hele lichaam op de grond lig, mag ik rechtop gaan zitten. Ik stap uit het ijzeren frame en trek zwijgend mijn schoenen weer aan. “Goh, wel bijzonder ja”, weet ik er nog net uit te persen. Het was wel zo’n beetje wat ik ervan verwacht had, maar ik weet nog niet precies wat ik zojuist had moeten voelen. Na een dag STRP kan je hoofd flink overlopen van dingen die interessant zijn, curieus of overweldigend. Terug aangekomen in mijn woonplaats maak ik nog een fietstochtje om mijn hoofd leeg te maken. Ik rijd langs het bos, door de velden. Watertjes kabbelen, mijn fiets verandert in een wolkje en de aarde lijkt een bad van stroo… Hé, verdomme. Nu begrijp ik het.

Thijs van den Houdt

Dit artikel is geschreven tijdens de masterclass STRP Makes Sense, een samenwerking met Creators.

Foto’s: Roos Pierson

Foto achtergrond: Hanneke Wetzer.